حدود یک سال پیش خبر کشف یک فسیل زیبای ۴۷ میلیون ساله که نام مستعار آن را «آیدا» گذاشتند سر و صدای زیادی به پا کرد. و شما هم خبر آن را در نارنجی خواندید. اعتقاد بر این بود که این فسیل حلقه گمشده نظریه تکامل داروین است و در واقع جد انسان محسوب می شود. به همین دلیل نام کامل آن را داروینیوس گذاشتند. شگفتی ایجاد شده بر سر این فسیل به حدی بود که روزنامه گاردین آن را به لیست عجایب دنیا اضافه کرد و آن را ‏ هشتمین مورد نام گذاری کرد. ‏ ‏ 
‏ 
طی این مدت بعد از کشف فسیل دو تیم مستقل علمی روی آن کار کرده و سرانجام نتایج تحقیقات که در مجله Human Evolution منتشر شده نشان می دهد که این فسیل به احتمال بسیار قوی جد انسان نیست. آقای کریس کرک انسان شناس دانشگاه تگزاس می گوید که بررسی ها نشان می دهد که این فسیل متعلق به پریمات هایی از نوع wet nose است که شامل انسان ها نمی شود و در واقع به دسته لمورها تعلق دارد. در حالی که قبلا ادعا شده بود این فسیل از دسته dry nose است که احتمالا جد انسان را تشکیل می دهند. ‏ 
‏ 
تمام این ماجراها سبب شده که انتقادهای مختلفی نسبت به جار و جنجال های رسانه ای بر سر کشف این فسیل به وجود بیاید. چرا که برخی محققان اعتقاد دارند که نباید قبل از بررسی های لازم علمی، در مورد این کشف اینقدر بزرگنمایی می شد. ‏ 
‏ 
‏ ‏NewScientist ‏ ‏ 
‏ 
‏ اطلاعات بیشتر ‏ ‏

در علم پزشکی همیشه باید درد را وصف کرد. اما حالا وقت اش رسیده است که بتوان درد را هم دید. محققانی که روی این موضوع کار می کردند می گویند حالا می توانند درد را از بیرون اندازه گیری کنند. ادعای بزرگی که می تواند دریچه جدیدی در دنیای پزشکی باشد. تصورش را بکنید با این روش می توان فهمید که یک نوزاد تازه متولد شده که قادر به حرف زدن نیست درد دارد یا نه؟ یا می توان از درد فردی که قادر به ارتباط کلامی با محیط خارج نیست مطلع شد. ‏ 
‏ 
در روش جدید محققان کالج سلطنتی لندن با متدی به نام ASL- Arterial Spin Labelling به بررسی اسکن های Functional MRI گروهی از داوطلبان پرداخته اند. این روش قبلا هم به کار می رفته است. اما تا به حال برای بررسی میزان درد در بیماران مورد کاربرد قرار نگرفته بود. ‏ 
‏ 
تحقیق جدید نشان داد که میزان خون اشباع از اکسیژن در محل هایی از مغز که مسوول حس درد هستند ارتباط مستقیمی با میزان دردی دارند که بیمار حس می کنند. بنابراین با اندازه گیری آن می توان مقدار درد بیمار را محاسبه کرد. ‏ 
‏ 
در حال حاضر پزشکان برای تخفیف درد بیماران با مشکلات متعددی روبرو هستند. از آنجایی که هر کسی درد را از زبان خودش وصف می کند نمی توان برای آن یک معیار قایل شد بنابراین در تجویز دارو و دوز مناسب باید بر اساس تخمین عمل کرد. از طرف دیگر برخی بیماران مانند افرادی که به مواد مخدر اعتیاد دارند تظاهر به درد می کنند تا بتوانند داروهای مسکن از نوع مخدر را دریافت کنند. ‏ 
‏ 
تا به حال برایتان پیش آمده که بخواهید میزان دردتان را به کسی نشان بدهید؟ شاید در آینده نزدیک بتوانید بگویید که امروز ۱۵ واحد درد داشتم. با این روش احتمالا پیدا کردن همدرد هم کار سختی نخواهد بود. ‏ 
‏ 
‏ ‏NewScientist ‏ ‏

مهندسین پزشکی دانشگاه اونتاريو توانستند با استفاده از ذرات نانو در جداره لنز های هیدرو ژلی سخت چشم، راهی جديد برای کنترل نوسانات قند خون مبتلايان به ديابت پیدا کنند.

احتمالا در آینده نزدیک مبتلايان به ديابت می توانند به جای استفاده از دستگاهای اندازه گیری قند خون از اين لنز ها برای کنترل نوسانات قند خون استفاده کنند. ذرات نانوی به کار رفته در این لنز به تغییرات قند خون حساس هستند و با تغییر میزان قند باعث تغییر در رنگ لنز می شوند.

این ذرات در ضمن یک واکنش شیمیایی با گلوکز موجود در اشک چشم تغییر رنگ داده و نوسانات قند خون از طریق لنز چشم بيمار اندازه گیری می شود.

محققین بر این باورند که اين فن آوری علاوه بر عرصه پزشکی می تواند در صنعت مواد غذايی در زمينه ساخت فويل ها و روکش های حساس نسبت به فساد مواد غذايی نیز کاربرد داشته باشد. به هر حال شاید علاوه بر ساختن لنزهایی که استفاده پزشکی دارند نوعی از این لنزها هم ساخته شود که در ساعات مختلف شبانه روز تغییر رنگ دهد و عصرها نارنجی بشود.

منبع

وسط این همه ترس و وحشت از آنفلوآنزای نوع A بعضی ها هم هستند که معتقد اند مواجهه بدن با ویروس ها و دیگر عوامل بیماری زا برای سیستم ایمنی بدن خوب است. که البته به طور کلی این ایده از نظر علمی عقیده اشتباهی هم نیست.  
 
حالا اگر شما هم طرفدار این عقیده هستید می توانید این ماسک مخصوص را بخرید تا به آنفلوآنزا مبتلا شوید. مبتکران سازنده، یک عدد پنکه کوچک که با باطری کار می کند را در دهانه این ماسک تعبیه کرده اند.  
 
کار این پنکه این است که ویروس ها را مستقیما به درون مجاری تنفسی شما هدایت می کند تا با ریه شما یک ملاقات دوستانه داشته باشند و با این کار تقریبا می توانند تضمین کنند که به آنفلوآنزای خوکی مبتلا می شوید.  
 
البته استفاده از این ماسک برای افراد بالای ۶۵ سال، کودکان کمتر از ۵ سال و افراد مبتلا به بیماری های مزمن توصیه نشده است. به هر حال اگر زیادی احساس سلامتی و خوشحالی می کنید، می توانید ماسک INFLU را با مسوولیت خودتان امتحان کنید.  
 
صفحه INFLU

تا کنون به فرايندی که در حين صحبت کردن آن را طی می کنید فکر کرده ايد؟

این فرايند با فرمان دهی مغز آغاز می شود. با عمل بازدم، ریه ها هوای خود را تخليه می کنند. تار های صوتی مرتعش می شوند و عضلات دهان و زبان به حرکت درآمده و تکلم صورت می گيرد.

آقای میشل کالاهان ، 5 سال پيش در يک حادثه قدرت تکلم خود را از دست داد. از همان زمان به فکر ساخت دستگاهی افتاد تا بتواند به نحوی قدرت تکلم را بدست آورد. حاصل تلاش وی اکنون دستگاهی به نام Audeo است. که توانست یکی از برندگان اختراعات برتر سال ۲۰۰۹ سایت POPSCI باشد. تنها با قرار دادن الکترود های این دستگاه بر روی گلو و آغاز فرمان دهی مغز به تار های صوتی، بدون آنکه لبها و دهان باز شود، فرد قادر به صحبت کردن است.

این دستگاه از سه عدد الکترود ساخته شده است که با قرار دادن حس گر های آن بر روی گلو، به جمع آوری سيگنال های الکتريکی مغز که به سمت تار های صوتی فرستاده می شود، می پردازد. پس از یک مرحله پردازش و تقویت، سیگنالهای الکتريکی به نرم افزار رمز گشایی که بر روی یک کامپيوتر نصب شده است ارسال می شوند.

اطلاعات رسيده از الکترود ها توسط این نرم افزار، رمز گشایی شده و پس از تبديل شدن به کلمه از طریق يک اسپیکر معمولی که به این کامپيوتر متصل است انتشار می يابد. این دستگاه برای مکالمه تلفنی افرادی که با مشکلات تکلم روبه رو هستند کار برد دارد.

ساخت اين دستگاه برای کالاهان 330 هزار دلار هزینه در بر داشته است.

منبع

شاید در نگاه اول چندان جالب به نظر نرسد و یا اینکه اصلا درک درستی از اندازه ها در مقیاس سلولی و مولکولی نداشته باشید، اما این برنامه نمایش خارق العاده اندازه سلولها که توسط دانشگاه اوتا تهیه شده، یکی از آن چیزهایی است که هر فردی باید آن را ببیند. این فایل فلش به شما اجازه می دهد با زوم کردن از دانه قهوه تا اتم کربن را تماشا کنید. پس برای یک سفر ذهنی که باعث تلاطم و طغیان مغزتان خواهد شد، آماده شوید و به دیدن این فلش بروید. البته در پایین همان صفحه جدول نسبتا کاملی از تبدیل مقیاس ها از متر تا پیکومتر را هم مشاهده خواهید کرد.

منبع

ریبوزوم

محققان با حذف تنها یک ژن از آرایش ژنتیکی موش، توانسته اند موشهایی خلق کنند که عمرشان ۲۰ درصد طولانی تر است. این حذف کوچک باعث کاهش اثرات بیماری های وابسته به سن و همچنین طولانی تر شدن عمر شده است. اگر بخواهیم این تاثیر را در مقیاس انسانی مورد سنجش قرار دهیم، جایزه شما ۱۶ سال عمر بیشتر است!

خب، این دانشمندان دیوانه واقعا چه بلایی سر موش بیچاره آورده اند؟ آنها دست به پرورش موش هایی زده اند که ژن تولید کننده پروتئین اس ۶ کیناز ۱ (S6K1) در آنها غیر فعال است. البته این کار به ظاهر ساده تاثیرات فوق العاده ای را به دنبال داشته:

تاثیر حذف این ژن چنان است که انگار موش ها را با یک رژیم غذایی کم کالری تغذیه کنیم. با رژیم های شدید کم کالری می توان باکتری، مخمر و موشهایی را پرورش داد که به شکل غیر عادی بیشتر عمر می کنند. البته در انسان داشتن چنین برنامه غذایی بسیار مشکل است، زیرا با استفاده از آن فرد دائما در مرز گرسنگی قرار خواهد داشت.

خبر بد هم این است که هنوز زمان زیادی برای اعمال این تغییرات در انسان نیاز است، ولی دانشمندان همچنان به تحقیقات شان ادامه می دهند و حداقل اینکه به نظر می رسد هدف را به درستی شناسایی کرده اند: پروتئین S6K1 که تاثیر مستقیمی بر طول عمر موش ها دارد.

البته امیدوارم آقایانی که این مطلب را مطالعه کرده اند، زیاد این تحقیقات را جدی نگرفته باشند! زیرا آخرین خبر بد این است که، تغییرات ژنی تنها در موش های ماده موثر بوده و تاثیر معنی داری در افزایش سن موش های نر نداشته است!

منبع